Afdingen op vakantie: zo onderhandel je op de markt in het buitenland

Is afdingen op vakantie normaal?

In veel landen wel. Op markten en bazaars in bijvoorbeeld Marokko, Turkije, Egypte, India en grote delen van Zuidoost-Azië en Latijns-Amerika is afdingen geen brutaliteit, maar onderdeel van het spel. De eerste prijs die je hoort is meestal een startbod, geen eindprijs. Wie meteen betaalt wat gevraagd wordt, betaalt vrijwel altijd te veel.

Onderhandelen op de markt is daar vaak ook een sociaal ritueel: een gesprekje, een kop thee, wat heen en weer. Zie het niet als ruzie over geld, maar als een kennismaking waar uiteindelijk een prijs uit rolt. Wie het zo benadert, heeft meer plezier en betaalt minder.

In Noord-Europa, de meeste winkels en bij grote ketens is afdingen juist ongebruikelijk. Het is dus geen wereldwijde regel, maar iets wat per land en per situatie verschilt. Kijk om je heen of vraag het rustig na voordat je begint.

Bepaal vooraf wat iets je waard is

1. Vraag bij drie kraampjes de prijs van hetzelfde product.
2. Bepaal je maximumbedrag en hou je daar strikt aan.
3. Reken de vraagprijs even om naar euro's, zodat je weet waar je het over hebt.
4. Toon niet te veel enthousiasme voor het stuk dat je echt wilt.

De belangrijkste regel bij afdingen in het buitenland: weet wat je wilt betalen voordat je begint. Loop eerst langs een paar kraampjes en vraag bij meerdere verkopers de prijs van hetzelfde item. Zo krijg je een gevoel voor de echte marktprijs en herken je een opgeblazen toeristenprijs meteen.

Zet voor jezelf een maximumbedrag vast en hou je daaraan. Als de verkoper daar niet onder komt, koop je het niet. Die innerlijke grens is je sterkste wapen: zonder is elke prijs ineens redelijk, met een grens onderhandel je vanuit rust.

Doe een tegenbod en werk naar het midden

• Begin met een tegenbod rond de helft, lager waar de toeristenprijs hoog ligt.
• Verhoog in kleine stapjes, niet in grote sprongen.
• Koop je meerdere stuks? Vraag dan om een pakketprijs.
• Noem een lager bedrag bij contant betalen, dat scheelt de verkoper kosten.

Marktkooplui onderhandelen verwachten dat je terugbiedt. Een veelgebruikt startpunt is rond de helft van de vraagprijs, al hangt het sterk af van het land: op sommige bazaars start je lager, soms zelfs op een derde, omdat de eerste prijs flink is opgeblazen. Bied nooit meteen je maximum.

Daarna werk je in stapjes naar het midden. De verkoper zakt, jij stijgt een beetje, tot je elkaar ergens treft. Noem je tegenbod met een glimlach en blijf rustig: hoe ontspannener je bent, hoe sterker je staat.

Onderhandelen per situatie

Blijf vriendelijk en gebruik de weglooptruc

• Houd het luchtig: een glimlach en een grapje openen de deur.
• Word nooit boos of beledigend, dat kost je geld en goodwill.
• Loop weg als je je grens niet haalt, vaak volgt er een beter bod.
• Zeg gerust gemeend nee: je bent nooit verplicht iets te kopen.

Afdingen werkt het best met humor en een glimlach. Het is geen gevecht: word je boos of denigrerend, dan loopt het mis en betaal je vaak juist meer. Een grapje, een compliment over de waar en wat geduld brengen je verder dan hard onderhandelen.

Komen jullie er niet uit? Dan is de weglooptruc je sterkste zet. Bedank vriendelijk en loop rustig weg. Vaak hoor je dan alsnog een lager bod achter je aan. Komt dat niet, dan was je grens blijkbaar onder de echte prijs, en is doorlopen precies de juiste keuze.

Wanneer afdingen juist niet hoort

Afdingen hoort niet overal. In supermarkten, gewone winkels, restaurants en bij producten met een vaste prijs is onderhandelen ongepast en levert het niets op. Eten en boodschappen reken je gewoon af tegen de aangegeven prijs.

Let ook op de mens tegenover je. Bij een straatverkoper voor wie een paar euro echt verschil maakt, is keihard tot op de laatste cent doorgaan niet het waard. Een eerlijke prijs waar jullie beiden tevreden mee zijn, is het doel. Niet de allerlaagste prijs koste wat kost.

Meer afdingtips voor elke aankoop →Zo onderhandel je over de prijs →